«...Δεν υπάρχει κείμενο της τέχνης του λόγου αρχαίο ή νέο, όπου να μην εκφράζεται ο πόνος και η λαχτάρα του ανθρώπου για δικαιοσύνη. Ποιος επιθυμεί κάτι που το έχει ή που μπορεί να το έχει εύκολα; Θα ήταν τόσο μεγάλος ο καημός της ανθρωπότητας για δικαιοσύνη, αν – όπως υποστηρίζεις – κάθε πολιτικά οργανωμένη ομάδα μόνιμα συμβιούντων ανθρώπων την υποθέτει στον καταστατικό της χάρτη και την παρέχει με τα υπεύθυνα για την απονομή του Δικαίου όργανά της; [...] Αφότου, φίλε Αθηνογένη, ιδρώνει απάνω σε τούτη τη γη ο άνθρωπος, πεινάει και διψάει τη δικαιοσύνη – με όλο που είναι χορτάτος από συντάγματα πολιτειών και κώδικες νόμων...»

Στους διαλόγους «Πολιτεία και Δικαιοσύνη» του Ευάγγελου Παπανούτσου (τρίτη έκδοση Φιλιππότη) εκφράζεται αδρά ο προβληματισμός και η αγωνία του σύγχρονου πολίτη για Δικαιοσύνη. Μια Δικαιοσύνη που σαν θρύλο οι πατρογονικές παραδόσεις, διηγήσεις και αναμνήσεις έκρυψαν στα παιδικά μου όνειρα για την πραγμάτωσή της με άσβεστη νεανική ελπίδα στα χρόνια της ωριμότητας. Και σήμερα, γυρνώντας το βλέμμα στις δεκαετίες που πέρασαν και ξανά μπροστά στις δεκαετίες που έρχονται, υποσχόμαστε για την αέναη αναζήτηση του δέοντος ανάμεσα στις συμπληγάδες στιγμές και ανάγκες της καθημερινότητας, με γνώση, πείρα και δύναμη για την εκτέλεση του καθήκοντος, με σημαντικό «εργαλείο» τις νέες τεχνολογίες και την διαδικτυακή κοσμογονία, πάντα όμως με διάθεση, συνέπεια και αποτελεσματικότητα.

Κωνσταντίνος Γ. Σακελλαριάδης